گل کرد از گداز خجالت تحیرم

پستی درین محیط گهر کرد قطره را

کسب فروتنی است عروج تفاخرم

دانش ز پیکرم عرق انفعال ریخت

زین گلشنم چه برگ نشاط و چه ساز عیش

خون می شود چو گل دم آبی که می خورم

جرات به ناتوانی من ناز می کند