رنگی شکسته ام چقدرها بهادرم

زین گلشنم چه برگ نشاط و چه ساز عیش

خون می شود چو گل دم آبی که می خورم

جرات به ناتوانی من ناز می کند

گرد هزار جاده به منزل شکسته است

چون موج گوهر آبله پای تحیرم

شمع خموشم از سر زانوی من مپرس