می گشایم سر به مهر اشک طومار نگاه

سرمه ها دارد ز دود خویش چشم مجمرم

در غبار نیستی هم آتشم افسرده نیست

داغ چون اخگر نمکسود است از خاکسترم

نیست بیرون گره یک رشته موج گوهرم

همچو آن کلکی که فرساید به تحریر نیاز

نگذرم از سجده ات چندانکه از خود بگذرم