بر وعده ای که گوش نهم از حیا کرم

جیب ملامتم زتظلم بهانه جوست

مژگان به هر که باز کنم سینه می درم

در دامنی که دست زنم از ادب شلم

اکنون کجاست حوصله و کو امید عیش

می پیش ازبن نبود که کم شد ز ساغرم

ای کاش در عدم به سراغم رضا دهند