می پیش ازبن نبود که کم شد ز ساغرم

در دامنی که دست زنم از ادب شلم

بر وعده ای که گوش نهم از حیا کرم

اکنون کجاست حوصله و کو امید عیش

ای کاش در عدم به سراغم رضا دهند

تا من بدان جهان دوم و بازش آورم

بر فرق بیکسم که نهد دست داغ دل