بر فرق بیکسم که نهد دست داغ دل

می پیش ازبن نبود که کم شد ز ساغرم

ای کاش در عدم به سراغم رضا دهند

تا من بدان جهان دوم و بازش آورم

در ماتمم که گریه کند دیده ترم

بیدل کجا روم ز که پرسم مقام یار

آواره قاصد نفسم نامه می برم