چو هستی در عدم یک عالم اسباب دگر دارم

به تاراج تحیر داده ام آیینه و شادم

که در جوش صفای خانه سیلاب دگر دارم

گهی خاکم ، گهی بادم ، گهی آبم ، گهی آتش

درین گلشن من و سیر سجود ناتوانیها

که چون بید از خم هر برگ محراب دگر دارم

نگاهم در نقاب حیرت آیینه می بالد