چو شاخ بید در هر عضو محرابی دگر دارم

گسستن بر ندارد رشته ساز امید من

به آن موی میان پیچیده ام تابی دگر دارم

درین گلشن من و سیر سجود ناتوانیها

نگاهم در پناه حیرت آیینه می بالد

چراغ بزم حسنم وضع آدابی دگر دارم

به دست گلخنم بفروش ازگلشن چه می خواهی