چو شمع ازخجلت هستی عرق پیماست جام من

متاع کلفت خار و خسم بابی دگر دارم

به تاراج تحیر داده ام آیینه دل را

در آغوش صفای خانه سیلابی دگر دارم

نه مخمورم نه مستم عالم آبی دگر دارم

کدام آسودگی چون حیرت دیدار می باشد

تو مژگان جمع کن غافل که من خوابی دگر دارم