چو بحر از موج خیز آبرو در دیده خس دارم

درین گلشن نوایی بود دام عندلیب من

ز بس نازک دلم از بوی گل چوب قفس دارم

نشاط اعتبارم کرد بی تاب تپیدنها

نفس جز تاب و تب کاری ندارد مفت ناکامی

دماغ سوختن گرم است تا این مشت خس دارم

به گفت وگو سیه تا چند سازم صفحه دل را