ز درس ما و من بحث جنونی غالب است اینجا

که تا یاد سویدا می کنم سیر ختن دارم

نفس تا هست سامان امیدم کم نمی گردد

تخیل مشربم می در خم و گل در چمن دارم

که هر جا لفظ پیداییست بر معنی سخن دارم

قفس پرورده رنگم به این ساز است آهنگم

چه عریانی چه مستوری همین یک پیرهن دارم