تحیر دارد اظهاری که پنداری زبان دارم

بنای عجز تعمیرم چو نقش پا زمینگیرم

سرم بر خاک راهی بود اکنون هم همان دارم

نی ام محتاج عرض مدعا در بیزبانیها

چه خواهم جز دل صد پاره برگ ماحضر کردن

غم او میهمان و من همین یک بیره پان دارم

سرو کار شفق با آفتاب آخر چه انجامد