من آینه حسن خداداد تو دارم

این ناله که قد می کشد از سینه تنگم

تصویر نهال ز غم آزاد تو دارم

تمثال گل و رنگ بهارم چه فریبد

هرچند به صد رنگ زنم دست تصنع

چون وانگرم خامه بهزاد تو دارم

تا زنده ام از جان کنی ام نیست رهایی