صفاست حوصله پرداز بحر ظرفی دلها

فرنگ را چو غبار از جهان رنگ برآرم

چه ممکن است که تمثال آفتاب نبندد

چو سایه آینه ای را که من ز زنگ برآرم

زآب آینه من هم سرنهنگ برآرم

ازین دلی که چو آماج بوی امن ندارد

نفس دمی که بر آرم همان خدنگ بر آرم