پیری نفس گداخت کنون ما و من خطاست

آیینه سان عرق کنم و بر حیا برم

پر نارساست کوشش ظلمت خرام شمع

شب طی شود که من نگهی تا به پا برم

بی ریشه چند تهمت نشو و نما برم

عریان تنان ز ننگ فضولی گذشته اند

کو پنبه ای که تحفه به دلق گدا برم