عریان تنان ز ننگ فضولی گذشته اند

شب طی شود که من نگهی تا به پا برم

پیری نفس گداخت کنون ما و من خطاست

بی ریشه چند تهمت نشو و نما برم

کو پنبه ای که تحفه به دلق گدا برم

تا رنج انتظار اجابت توان کشید

دست دگر به دعوت دست دعا برم