ز قدر عاجزیها غافلم لیک اینقدر دانم

ز دشت بیخودی می آیم از وضع ادب دورم

جنونی گر کنم ای شهریان هوش معذورم

که تا دست سلیمان می رسد نقش پی مورم

جهان در عالم بیگانگی شد آشنای من

سراب آیینه ام گل می کند نزدیکی از دورم