نقاب از روی کارم بر نداری خون منصورم

جهان در عالم بیگانگی شد آشنای من

سراب آیینه ام گل می کند نزدیکی از دورم

همان بهترکه خاکستر شوم در پرده عبرت

برو زاهد برای خویش هر کس مطلبی دارد

تو محو و من تغافل اشتیاق جنت و حورم

به اقبال تپیدن نازها دارد غبار من