برو زاهد برای خویش هر کس مطلبی دارد

سراب آیینه ام گل می کند نزدیکی از دورم

همان بهترکه خاکستر شوم در پرده عبرت

نقاب از روی کارم بر نداری خون منصورم

تو محو و من تغافل اشتیاق جنت و حورم

به اقبال تپیدن نازها دارد غبار من

کلاه آرای عجزم بر شکست خویش معذورم