مهیای گدازم آنقدر از شوق دیدارش

چو ساغر می کشی دارد ازین اندیشه ها دورم

نفس بی طاقتی را مفت ساز خویش می داند

همین پر می فشانم آشیانی نیست منظورم

که سوزدکرم شبتابی به برق شعله طورم

چو توفان داشت یارب ناوک نیرنگ دیدارش

که جای خون مجمر شعله می جوشد ز ناسورم