که سوزدکرم شبتابی به برق شعله طورم

نفس بی طاقتی را مفت ساز خویش می داند

همین پر می فشانم آشیانی نیست منظورم

مهیای گدازم آنقدر از شوق دیدارش

چو توفان داشت یارب ناوک نیرنگ دیدارش

که جای خون مجمر شعله می جوشد ز ناسورم

ز داغ اخترم مشکل که بر دارد سیاهی را