ز داغ اخترم مشکل که بر دارد سیاهی را

که سوزدکرم شبتابی به برق شعله طورم

چو توفان داشت یارب ناوک نیرنگ دیدارش

که جای خون مجمر شعله می جوشد ز ناسورم

دهد چون مردمک هر چند گردون غوطه در نورم

نیاز اختیار است ای حریفان عیش این محفل

که من چون شمع در مشق وگداز خویش مجبورم