دهد چون مردمک هر چند گردون غوطه در نورم

چو توفان داشت یارب ناوک نیرنگ دیدارش

که جای خون مجمر شعله می جوشد ز ناسورم

ز داغ اخترم مشکل که بر دارد سیاهی را

نیاز اختیار است ای حریفان عیش این محفل

که من چون شمع در مشق وگداز خویش مجبورم

ندارد درد دل سازی که بندی پرده بر رازش