بی نفس عمری ست خود را درکفن می پرورم

نی سر تعمیر دل دارم نه تن می پرورم

مشت خاکی را به ذوق خون شدن می پرورم

با نگاه دیده قربانیانم توامی است

صبر دارم تا کجا آتش به فریادم رسد

تخم نومیدی سپندم سوختن می پرورم

سایه وار آسودگیهایم همان آوارگی ست