پیرم و شرمم نمی آید ز افسون امل

تخم نومیدی سپندم سوختن می پرورم

سایه وار آسودگیهایم همان آوارگی ست

تیره روزم شام غربت در وطن می پرورم

عبرتی در سایه نخل کهن می پرورم

بسته ام دل را به یاد چین گیسوی کسی

در دماغ نافه ای فکر ختن می پرورم