در قفس زین مشت پرگل در چمن می پرورم

اختیار گوشه خاموشیم بیهوده نیست

قدردان معنی ام ربط سخن می پرورم

بی تماشایی نمی باشد تعلق زار جسم

اشک مجنون آبیار انتظار عبرتی ست

می دمد لیلی نهالی را که من می پرورم

بیدل این رنگی که عریانی ز سازش کم نبود