نگشت لنگر آسایشم زمینگیری

شکسته اند به درد کمان تدبیرم

جنون من چو نگه قابل تسلی نیست

مگر به دیده حیران کنند زنجیرم

چو سایه می برد از خویش پای در قیرم

نوای پست و بلند زمانه بسیارست

خیال چند فریبد به هر بم و زیرم