که بی تو زنده ام و یک نفس نمی میرم

رمید فرصت هستی و من ز ساده دلی

چو صبح می روم از خویش تا نفس گیرم

دلیل حجت جاوید بیش از اینم نیست

به جای ناله نفس هم اگر کشم کم نیست

نمانده است دماغ خیال تاثیرم

هجوم جلوه یار است ذره تا خورشید