وگرنه چون مژه در پر زدنها نیست تقصیرم

چو موج گوهرم باید زمینگیر ادب بودن

برش قطع روانی کرده است از آب شمشیرم

چه سازم سستی طالع زخویشم برنمی آرد

غبار حسرتم وامانده از دامان پروازی

دهد هرکس به بادم می تواند کرد تعمیرم

ز ساز هستی ام با وضع حیرانی قناعت کن