دهد هرکس به بادم می تواند کرد تعمیرم

چه سازم سستی طالع زخویشم برنمی آرد

وگرنه چون مژه در پر زدنها نیست تقصیرم

غبار حسرتم وامانده از دامان پروازی

ز ساز هستی ام با وضع حیرانی قناعت کن

نفس در خانه نقاش گم کرده ست تصویرم

نشاند آخر هجوم غفلتم در خاک نومیدی