ز ساز هستی ام با وضع حیرانی قناعت کن

وگرنه چون مژه در پر زدنها نیست تقصیرم

غبار حسرتم وامانده از دامان پروازی

دهد هرکس به بادم می تواند کرد تعمیرم

نفس در خانه نقاش گم کرده ست تصویرم

نشاند آخر هجوم غفلتم در خاک نومیدی

به رنگ خواب با واماندگی بوده ست تغییرم