نفس در خانه نقاش گم کرده ست تصویرم

غبار حسرتم وامانده از دامان پروازی

دهد هرکس به بادم می تواند کرد تعمیرم

ز ساز هستی ام با وضع حیرانی قناعت کن

نشاند آخر هجوم غفلتم در خاک نومیدی

به رنگ خواب با واماندگی بوده ست تغییرم

ز بی قدری ندارم اعتبار نقطه جهلی