که همچو خواب فراموش ننگ تعبیرم

هنوز جلوه من در فضای بیرنگیست

خیالم و به نگه کرده اند زنجیرم

کسی به هستی موهوم من چه پردازد

ز فرق تا به قدم حیرتم نمی دانم

گشوده اند به روی که چشم تصویرم

چو اخگرم به گره نیست غیر خاکستر