به هند نازفروش سوادکشمیرم

چه نغمه داشت نی تیر او که در طلبش

چو رنگ می رود از خویش خون نخجیرم

سیاه بخت محبت بهارها دارد

نگاه دیده آهوست وحشتی که مراست

به روز هم نتوان کرد قطع شبگیرم

چو جاده رنگ بنای مرا شکستی نیست