من آن ستمزده طفلم که مادر ایام

به خشت نقش قدم کرده اند تعمیرم

مپرس ز آتش شوق که داغم ای ناصح

که چون سپند مبادا به ناله درگیرم

به جام دیده قربانی افکند شیرم

چنان به ضعف عنان رفته ازکفم بیدل

که من ز خویش روم گر کشند تصویرم