چوداغ لاله سحرها به طوف شبگیرم

چه دولت است که من نامت از ادب گیرم

ز شرم دست تهی دامنی به لب گیرم

به عشق اگر همه تن غوطه ام دهند به قیر

به این زبان که چو شمعم دماغ می سوزد

خموش ا اگر نشوم انجمن به تب گیرم

خمار اگر نشود ننگ مجلس آرایی