چو موی کاسه چینی اگر بالد شکست من

به زیر سایه دیوار چندین بام می گیرم

به ذوق پای بوست هیچ جا خوابم نمی باشد

همین در سایه برگ حنا آرام می گیرم

شبیخون می زنم بر چین و راه شام می گیرم

ز خاموشی معاش غنچه ام تا کی کشد تنگی

لبی وا می کنم گل می فروشم جام می گیرم