سحر گذشت و شب آمد بیا که باز چو شمع

اثر ز آتش در آب رانده می گیرم

رمید فرصت و من غره خیال که من

سوار توسن برق جهانده می گیرم

رهی ز یاس به پایان رسانده می گیرم

به وادیی که کشد حرص تشنه کام زبان

عرق ز جبهه خجلت دمانده می گیرم