به وادیی که کشد حرص تشنه کام زبان

سوار توسن برق جهانده می گیرم

سحر گذشت و شب آمد بیا که باز چو شمع

رهی ز یاس به پایان رسانده می گیرم

عرق ز جبهه خجلت دمانده می گیرم

هلاک بوی لبی بودم انتظارم گفت :

غمین مشو به کنارش نشانده می گیرم