زان پیش که آیینه شود طعمه زنگار

صد جبهه به خون می تپد از وضع نیازم

وسعتگر انداز تغافل چه فسون داشت

بر روی دو عالم مژه کردند فرازم

بگذار که چندی به خیال تو بنازم

زین عرصه شطرنج جنون تازی هوشست

چیزی نتوان برد اگر رنگ نبازم