تا سجده به همواری خاکم نرساند

بگذار که چندی به خیال تو بنازم

زین عرصه شطرنج جنون تازی هوشست

چیزی نتوان برد اگر رنگ نبازم

دارد گره ابروی محراب نمازم

خواب عدم افسانه تعبیر ندارد

آیینه خاکم چه حقیقت چه مجازم