در نقش قدم ریخت هجوم تک و تازم

آزادی من عرض گرفتاری شوقیست

چون دیده حیرت زدگان عقده بازم

چون شعله که آخر به دل داغ نشیند

زبن بیش غبارم تپش شوق نگیرد

چون اشک به صد بوته دویده ست گدازم

شبنم ز هوا تا چقدر گرد نشاند