که تا مژگان بهم می آید انجام است آغازم

به هجرت گر نی ام دمساز آه و ناله معذورم

شکست خاطرم در سرمه خوابیده ست آوازم

ز حیرت در کفم سر رشته ای داده ست پیدایی

تماشاخانه حسنم بقدر محوگردیدن

تحیر بسکه لنگر می کند آیینه می سازم

بهار آمد جنون از ششجهت سر پنجه می بازد