نفس در آینه بیش از دمی صورت نمی بندد

که با این سرگرانی گرد دل گردیدنت نازم

نبود ای اشک این دشت ندامت قابل جولان

در اول گام از سر تا قدم لغزیدنت نازم

درین وحشت سرا چون حسرت آرامیدنت نازم

متاع کاروان ما همین یک پنبه گوش است

اثر دلال عبرت چون جرس نالیدنت نازم