چه سازم عشق مختار است و می خواهد هوس سوزم

خزان رنگ مطلب آنقدر دارد به سامانم

که عالم در فروغ شمع غلتد گر نفس سوزم

ز وهم عجز خجلت می کشم در بزم یکتایی

به رنگ حیرت آیینه غیرت شعله ای دارم

که گر روشن شود جوهر به جای خار و خس سوزم

سپند آهی به درد آورد و بیرون جست ازین محفل