جهان جلوه چون آیینه رفت از دیده ام بیدل

که گر روشن شود جوهر به جای خار و خس سوزم

سپند آهی به درد آورد و بیرون جست ازین محفل

شرر واری ببال ای ناله تا من هم قفس سوزم

تحیر امتیازم سوخت از داغ چه کس سوزم