ز آن مد تغافلها که دارد چین ابرویش

مگر آدم بر آید تا منش گوساله بنویسم

به خاطر شکوه ای زان لعل خاموشم جنون دارد

قلم در موج گوهر بشکنم تبخاله بنویسم

قیامت بگذرد تا یک مژه دنباله بنویسم

از آن مهپاره خلقی برد داغ حسرت آغوشی

کنون من هم تهی گردم ز خوبش و هاله بنویسم