گوارا کرده ام بر خویش توفان حوادث را

جنون ذره ام در ساز وحشت سخت قلاشم

به خورشیدم بپوشی تا به عریانی کنی فاشم

به چندین موج چون اجزای آب از هم نمی پاشم

نشستی تا کند پیدا غبار نقش موهومی

حیا نم می کشد از انتظار کلک نقاشم