داغ کهن خویش همان تازه کند چشم

تا کس نشود محرم مخمور نگاهت

دست مژه سد ره خمیازه کند چشم

باز آی که چون شمع به آن شعله دیدار

این نسخه حیرت که سواد مژه دارد

بیش از ورقی نیست چه شیرازه کند چشم

هم ظرفی دریا قفس وهم حبابست