مرغان تحیر همه جغدند به دامش

هرگه ز تغافل به رخت غازه کند چشم

مپسند که در پله میزان عدالت

شوخی ستمها به خود اندازه کند چشم

هرگه ز صفیر نگه آواز ه کند چشم

بیدل گل رخسار بتی خنده فروش است

وقت ست که داغ دل ما تازه کند چشم